Αυτοκίνητο από τα 90s: πουλιέται ή θα το δώσεις για ανακύκλωση;

Πολλοί προσπαθούν να «εκποιήσουν» αυτοκίνητα 30 ετών ως «απλώς μεταχειρισμένα».
Κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα έπρεπε να τίθεται καν ζήτημα.
Όμως στην Ελλάδα με το παλαιωμένο στόλο αποτελεί δίλλημα για όσους τα κατέχουν.
Έλλειψη ανταλλακτικών, προβλήματα αξιοπιστίας και η πολιτική της Ε.Ε., τα αυτονόητα.

autoagora Team

Πολλοί προσπαθούν να «εκποιήσουν» αυτοκίνητα 30 ετών ως «απλώς μεταχειρισμένα»

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να βλέπουμε ανθρώπους που θέλουν να πουλήσουν ένα παλιότερο αυτοκίνητο προκειμένου να το αντικαταστήσουν με ένα άλλο καινούργιο ή έστω νεότερο, για να κάνουν καλυτέρα τη δουλειά τους. Είτε πρόκειται να προσπαθήσουν να το διοχετεύσουν μόνοι τους στην ελεύθερη αγορά, είτε πρόκειται να προτιμήσουν τον γρηγορότερο και προφανώς ευκολότερο δρόμο της ανταλλαγής με τον έμπορο από τον οποίο θα αγοράσουν το επόμενο αυτοκίνητο, σε πολλές περιπτώσεις η «εκποίηση» του υπάρχοντος μοντέλου αποτελεί οικονομική προϋπόθεση για να ολοκληρωθεί η νέα συναλλαγή. Κατά πόσο όμως είναι λογικό να βλέπεις προς πώληση αυτοκίνητα που κοντεύουν αισίως... 30 χρονών; Πως είναι δυνατόν οι ιδιοκτήτες τόσο απαξιωμένων οχημάτων να έχουν βλέψεις να απολάβουν ένα αξιόλογο αντίτιμο από ένα αυτοκίνητο που θα έπρεπε κανονικά ήδη να έχει πάει στην πρέσα;

Κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα έπρεπε να τίθεται καν ζήτημα

Στις περισσότερες χώρες αύτη η περίπτωση θα έπρεπε να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Στην Ελλάδα του γερασμένου στόλου των 17,5 ετών μέσου όρου όμως, η προσπάθεια κάποιων να πουλήσουν ένα τέτοιο αυτοκίνητο αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο. Μπορεί δηλαδή ο ιδιοκτήτης ενός τόσο παλιού μοντέλου -πχ κατασκευής 1997, να προσπαθεί να το πουλήσει για 1500 έως 2000 ευρώ, σαν να πρόκειται για ένα... κανονικό μάχιμο όχημα, ενώ αυτό ουσιαστικά αξίζει μόνο τα 200-300 ευρώ που είναι διατεθειμένοι να του δώσουν από την εταιρία ανακύκλωσης. 

Όμως στην Ελλάδα με το παλαιωμένο στόλο αποτελεί δίλλημα για όσους τα κατέχουν

Όμως οι οικονομικές συνθήκες που είναι διαμορφωμένες στη χώρα μας σε συνδυασμό με τον παλιό στόλο, δίνουν συχνά σε τόσο παλιά αυτοκίνητα μια πολλοστή τελευταία ευκαιρία να υπηρετήσουν κάποιες μεταφορικές ανάγκες, μολύνοντας βέβαια παράλληλα το περιβάλλον ανεπανόρθωτα. Και φυσικά όσοι κατέχουν τέτοια αυτοκίνητα, γνωρίζοντας πως υπάρχουν πάντα κάποιοι που έμειναν χωρίς μεταφορικό μέσο αλλά δεν έχουν περισσότερα από 1000-2000 ευρώ, θα προσπαθήσουν να τα «εκμεταλλευτούν» εμπορικά, αντί να τα στείλουν στην πρέσα για λιώσιμο και ανακύκλωση.

Έλλειψη ανταλλακτικών, προβλήματα αξιοπιστίας και η πολιτική της Ε.Ε., τα αυτονόητα

Είναι περιττό να αναφερθεί, πως η αγορά ενός τόσο παλιού αυτοκινήτου, όσο ευκαιριακή και αν φαίνεται, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά μπλεξίματα. Τα προβλήματα αξιοπιστίας είναι δεδομένα σε ένα μοντέλο με τόσο καταπονημένα μηχανικά μέρη, οι επισκέψεις στο συνεργείο θα είναι πολύ συχνές, και συν τοις άλλοις η εύρεση ανταλλακτικών σε πολλές περιπτώσεις θα είναι και αυτή προβληματική. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσφατα εκπόνησε μελέτες που σύντομα πρόκειται μάλλον να ψηφιστούν και θα προβλέπουν με ακρίβεια την τύχη που θα πρέπει να έχουν τα οχήματα ολοκληρώνοντας τον «χρήσιμο κύκλο ζωής» τους. Η ανακύκλωση ενδέχεται να επιβληθεί σταδιακά και το μέλλον της Αυτοκίνησης που πρέπει να συμβάλει στη διαφύλαξη του περιβάλλοντος και την ύπαρξη καθαρών πόλεων, φαντάζει αποκλειστικά... ηλεκτρικό.