Η Ελλάδα στο Αυτοκινητιστικό στερέωμα: πόσο πίσω είμαστε;

Δεν έχουμε Ελληνική μάρκα, ούτε γραμμή συναρμολόγησης ξένου κατασκευαστή.
Ενώ ακόμη και υπερσαχάριες Αφρικανικές χώρες παράγουν οχήματα-δικά τους ή τρίτων.
Δεν έχουμε αγώνες ταχύτητας ούτε αντίστοιχες εγκαταστάσεις, εκτός της πίστας Σερρών.
Φωτεινή εξαίρεση το Ράλλυ Ακρόπολις, που συμβάλει μέχρι και στην τουριστική προβολή.

autoagora Team

Δεν έχουμε Ελληνική μάρκα, ούτε γραμμή συναρμολόγησης ξένου κατασκευαστή

Αποτελεί το πλέον στενάχωρο γεγονός, για τους απανταχού «εραστές της Αυτοκίνησης» στη χώρα μας, ότι στην Ελλάδα, δεν βρισκόμαστε σχεδόν… πουθενά στο Αυτοκινητιστικό στερέωμα. Το αυτοκίνητο, είναι Ευρωπαϊκή εφεύρεση -και πιο συγκεκριμένα Γερμανική, αφού το πρώτο αυτοκινούμενο όχημα στην ιστορία θεωρείται το δημιούργημα του ιδρυτή της Mercedes, Carl Benz. Δεν κάνει εντύπωση κατά συνέπεια, το γεγονός ότι η εξάπλωση της Αυτοκινητοβιομηχανίας σε ολόκληρη την Ήπειρο ήταν ραγδαία και ότι πολλοί από τους Ευρωπαϊκούς λαούς, των οποίων οι χώρες είναι λιγότερο ή περισσότερο εμπλεκόμενες στην παραγωγή οχημάτων, έχουν μια αρκετά ισχυρή αυτοκινητιστική… κουλτούρα. Σε αντίθεση με τη χώρα μας. Όπου δυστυχώς, δεν υπάρχει σχεδόν καμία ανάμιξη, με οποιονδήποτε τρόπο στη συμμετοχή μιας τέτοιας παραγωγικής διαδικασίας. Ως γνωστόν, δεν έχουμε Ελληνική μάρκα, ούτε γραμμή συναρμολόγησης ξένου κατασκευαστή.
 

Ενώ ακόμη και υπερσαχάριες Αφρικανικές χώρες παράγουν οχήματα-δικά τους ή τρίτων

Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν ίσχυε πάντα. Στον τομέα της συναρμολόγησης οχημάτων για τρίτους, πριν από κάποια χρόνια, μπορούσαμε να είμαστε υπερήφανοι για το γεγονός ότι τουλάχιστον δυο σημαντικές μάρκες, εμπιστεύονταν Ελληνικά χέρια για την παραγωγή των αυτοκινήτων τους. Στα μέσα τη δεκαετίας του 1980, μοντέλα των Nissan και Alfa Romeo, παράγονταν στον Βόλο και στην Αττική αντίστοιχα. Όπως άλλωστε και περιφερειακές της Αυτοκινητοβιομηχανίας εταιρίες, όπως οι εταιρίες ελαστικών Pirelli και Goodyear είχαν και αυτές Ελληνικά εργοστάσια. Ωστόσο, διάφοροι παράγοντες σταδιακά συντέλεσαν ώστε οι… φιλότιμες αυτές προσπάθειες, να αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια πλέον, παρελθόν.

Για πολλούς λόγους, η παραγωγή μοντέλων όπως τα Nissan Sunny και Alfa Romeo 33, έγινε ασύμφορη. Όπως άλλωστε το ίδιο συνέβη και για τα προϊόντα των γραμμών παραγωγής ελαστικών στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη. Στις δυο αυτές περιπτώσεις, οι Ιταλοί και οι Αμερικανοί, επέλεξαν λύσεις όπως αυτή της γειτονικής Τουρκίας, αλλά και της Βορείου Αφρικής. Στις οποίες αυτές δύο περιοχές πάντως, ακόμη και στις ημέρες μας, η παραγωγή οχημάτων ανθίζει. Τόσο με εργοστάσια Ευρωπαίων κατασκευαστών όσο ακόμη και με κάποια τοπικά brand που προσπαθούν να αναδειχτούν στο στερέωμα, όπως η Τούρκικη Togg. Αλλά και η εταιρία Wallys από την Τυνησία, που έστω και με τη μέθοδο του… rebranding, προσπαθεί να έχει τη δίκη της υπόσταση.
 

Δεν έχουμε αγώνες ταχύτητας ούτε αντίστοιχες εγκαταστάσεις, εκτός της πίστας Σερρών

Τα πράγματα δεν είναι καλυτέρα ούτε από πλευράς διεθνών διοργανώσεων στον τομέα του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Και σε αυτό φυσικά συντελεί το γεγονός της παντελούς ελλείψεως απαραιτήτων υποδομών. Η κατασκευή μιας πίστας προδιαγραφών F1,έχει αποτελέσει στη χώρα μας κατά καιρούς… ανέκδοτο, καθώς πολλές και διάφορες περιπτώσεις τοπωνύμιων έχουν ναυαγήσει κατά καιρούς. Όπως αυτή του Αιγινίου στην Κατερίνη, προ αρκετών ετών, για περιβαλλοντολογικούς περιορισμούς που υπήρξαν. Και όσοι λίγο πιο παλιοί από εμάς θυμούνται ή έχουν ακούσει για τα θρυλικά σιρκουϊ πόλεων στην Κέρκυρα και τη Ρόδο, πραγματικά αναπολούν τις ωραίες εκείνες εποχές και θα ήθελαν όσο τίποτε άλλο να τις δουν να αναβιώνουν.
 

Φωτεινή εξαίρεση το Ράλλυ Ακρόπολις, που συμβάλει μέχρι και στην τουριστική προβολή

Φωτεινή εξαίρεση φυσικά, στο γενικότερα… μαραμένο αυτοκινητιστικό τοπίο της χώρας μας, αποτελεί το Ράλλυ Ακρόπολις. Ενός αγώνα που υπερήφανα διοργανώνεται κάθε χρόνο στην Ελλάδα, αναδεικνύει τις ορεινές ομορφιές της, (πέρα από τα υπόλοιπα γνωστά θαλάσσια τοπία της) και αποτελεί πόλο έλξης αλλά και διεθνή προβολή του «εθνικού» μας τουριστικού προϊόντος.