Η γενιά που μεγάλωσε με Gran Turismo και δεν πήρε ποτέ σπορ αυτοκίνητο
Αναμφίβολα, τα βιντεοπαιχνίδια όπως το Gran Turismo καλλιέργησαν γνώσεις και πάθος για το αυτοκίνητο.
Πολλοί από αυτούς που μεγάλωσαν με τέτοια παιχνίδια ενηλικιώθηκαν όταν το σπορ αυτοκίνητο έπαψε να αποτελεί ρεαλιστικό στόχο.
Για άλλους, τα games λειτούργησαν ως υποκατάστατο εμπειρίας που δεν συνδέεται απαραίτητα με την πραγματική οδήγηση.
Η αγάπη για το αυτοκίνητο επαναπροσδιορίστηκε, μπορεί να υπάρξει και χωρίς να είσαι κάτοχος.
autoagora Team
Αναμφίβολα, τα βιντεοπαιχνίδια όπως το Gran Turismo καλλιέργησαν γνώσεις και πάθος για το αυτοκίνητο
Η γενιά που έμαθε πρώτη τι σημαίνει ιδανική γραμμή, μπλοκέ διαφορικό και κατανομή βάρους μέσα από μια τετράγωνη οθόνη, σήμερα έχει ενηλικιωθεί. Για πολλούς από αυτούς, το πρώτο τους «γκαράζ» δεν είχε τσιμεντένιο πάτωμα αλλά loading screen. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς νοσταλγικό, είναι ουσιαστικό: δημιούργησαν τα video games μια «αδικημένη» γενιά από petrolheads;
Αναμφίβολα, τίτλοι όπως το Gran Turismo δεν ήταν απλώς παιχνίδια. Ήταν εγκυκλοπαίδειες αυτοκίνησης. Για πρώτη φορά, μια ολόκληρη γενιά ήρθε σε επαφή με ονόματα όπως η Porsche 911, η BMW M3 ή το Mazda RX-7 όχι ως αφίσες στον τοίχο, αλλά ως ψηφιακές οντότητες με υψηλές ιπποδυνάμεις, σύνθετα κιβώτια, αναρτήσεις και δυνατότητα για βελτιώσεις.
Το παιχνίδι πολλές φορές δεν χάιδευε απλώς το μάτι, απαιτούσε κατανόηση. Έπρεπε να μάθεις γιατί ένα προσθιοκίνητο υποστρέφει ή γιατί ένα πισωκίνητο απαιτεί «ζυγισμένο» δεξί πόδι. Καλλιέργησε γνώση, εξοικείωση με τεχνικούς όρους και –κυρίως– πάθος για την αυτοκίνηση. Σε μια εποχή χωρίς YouTube reviewers και ατελείωτα configurators, το χειριστήριο έγινε το πρώτο «τιμόνι» εκπαίδευσης.
Πολλοί από αυτούς που μεγάλωσαν με τέτοια παιχνίδια ενηλικιώθηκαν όταν το σπορ αυτοκίνητο έπαψε να αποτελεί ρεαλιστικό στόχο
Όμως ο χρόνος δεν ήταν σύμμαχος. Πολλοί από εκείνους που αποστήθιζαν τεχνικά χαρακτηριστικά στα εφηβικά τους χρόνια ενηλικιώθηκαν μέσα στην οικονομική κρίση, σε μια αγορά όπου το σπορ αυτοκίνητο έπαψε να είναι ρεαλιστικός στόχος. Στην Ελλάδα της μετα-2010 εποχής, αλλά και σε όλο τον κόσμο, η φορολογία, τα τεκμήρια, το αυξημένο κόστος καυσίμων και ασφάλισης μετέτρεψαν την κατοχή ενός δίλιτρου coupe σε οικονομικό ρίσκο.
Την ίδια στιγμή, η βιομηχανία άλλαζε προσανατολισμό. Τα hot hatch και τα σπορ κουπέ έδωσαν τη θέση τους σε SUV, οι ατμοσφαιρικοί κινητήρες υψηλού κυβισμού έκαναν στην άκρη για την νέα γενιά «downsized» τούρμπο τρικύλινδρων και η ηλεκτροκίνηση έμπαινε δυναμικά στο προσκήνιο με εταιρείες όπως η Tesla. Το όνειρο του «ιαπωνικού turbo» ή του προσιτού roadster έμοιαζε ξαφνικά εκτός εποχής. Μήπως, τελικά, οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν ψηφιακά συγκρούστηκαν με μια πραγματικότητα λιγότερο ρομαντική;
Για άλλους, τα games λειτούργησαν ως υποκατάστατο εμπειρίας που δεν συνδέεται απαραίτητα με την πραγματική οδήγηση
Υπάρχει, βέβαια, και η αντίθετη ανάγνωση. Για αρκετούς, τα games λειτούργησαν ως πλήρες υποκατάστατο εμπειρίας. Η οδήγηση σε πίστα μέσα από οθόνη υψηλής ανάλυσης, με τιμονιέρες που προσομοιώνουν δυνάμεις και αντιδράσεις, προσφέρει συγκινήσεις που για κάποιους είναι αρκετές ή έστω «ελαφραίνουν» τον πόνο του να μην βιώσεις ποτέ την πραγματική εμπειρία. Η άνοδος του sim racing και η θεσμοθέτησή του ακόμη και από οργανισμούς όπως η FIA δείχνει ότι η εικονική εμπειρία δεν είναι απλώς παρηγοριά. Είναι ένα αυτόνομο οικοσύστημα.
Κάποιοι δεν αισθάνθηκαν ποτέ «αδικημένοι». Αντίθετα, βρήκαν έναν τρόπο να ζήσουν το πάθος τους χωρίς τα κόστη, τους κινδύνους και τους περιορισμούς της πραγματικής κατοχής. Μπορεί ακόμα κι αν δεν απέκτησαν το αυτοκίνητο των ονείρων τους, τα video games αγώνων να έγιναν η αφορμή για ένα χόμπι, μία απόδραση από την καθημερινότητα. Άλλωστε, η ενασχόληση με τον χώρο του αυτοκινήτου δεν προαπαιτεί την κατοχή ενός ιδανικού sports car, κάτι που οι αληθινοί petrolheads γνωρίζουν καλά.
Η αγάπη για το αυτοκίνητο επαναπροσδιορίστηκε, μπορεί να υπάρξει και χωρίς να είσαι κάτοχος
Και εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση. Η αγάπη για το αυτοκίνητο επαναπροσδιορίστηκε. Για δεκαετίες, ο petrolhead ταυτιζόταν με την ιδιοκτησία, τα «μαστορέματα» στο γκαράζ, τα εργαλεία, τη μυρωδιά βενζίνης. Σήμερα, η σχέση μπορεί να είναι διαφορετική. Μπορεί να εκφράζεται μέσα από τη γνώση, τη συλλογή μικρογραφιών, τη συμμετοχή σε κοινότητες, την παρακολούθηση αγώνων ή απλά… με το να παίζεις σχετικά video games σε προσομοιωτές.
Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα να μην είναι αν τα video games δημιούργησαν μια «αδικημένη» γενιά, αλλά αν διαμόρφωσαν μια διαφορετική γενιά. Μια γενιά που έμαθε να ονειρεύεται με pixels και ενηλικιώθηκε σε μια εποχή μάχης με τους ρύπους, τους φόρους και γενικότερου μετασχηματισμού. Το πάθος δεν χάθηκε, απλώς άλλαξε μορφή. Και αν κάτι απέδειξε το Gran Turismo, είναι ότι η αγάπη για το αυτοκίνητο μπορεί να γεννηθεί ακόμη και όταν ο ήχος του κινητήρα βγαίνει από ηχεία.
