Τέλη Κυκλοφορίας: Είναι δίκαια τα ποσά και ο τρόπος υπολογισμού τους;
Τιμωρία παλαιότητας και όχι ρύπανσης για πολλούς, μικρό 20-ετίας πληρώνει παραπάνω από καινούριο SUV.
Τα τέλη κυκλοφορίας αποτελούν κρατικό έσοδο, οι τρέχουσες τιμές αποθαρρύνουν την αγορά ρυπογόνων οχημάτων.
Οι οδηγοί πληρώνουν, αλλά φωνάζουν πως δεν βλέπουν τα λεφτά τους να επιστρέφουν σε καλύτερο οδικό δίκτυο.
Η κατάργησή τους δεν είναι βιώσιμη, όμως σχεδόν όλοι ζητούν αναπροσαρμογές για πιο δίκαια ποσά και κλίμακες.
autoagora Team
Τιμωρία παλαιότητας και όχι ρύπανσης για πολλούς, μικρό 20-ετίας πληρώνει παραπάνω από καινούριο SUV
Αν υπάρχει ένα μέτρο που καταφέρνει κάθε χρόνο να επαναφέρει με την ίδια ένταση τη συζήτηση περί φορολογικής δικαιοσύνης, αυτό είναι τα τέλη κυκλοφορίας. Θεσμοθετημένα ως ένα σταθερό έσοδο για το κράτος και, θεωρητικά, ως εργαλείο περιβαλλοντικής πολιτικής, στην πράξη μοιάζουν να βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο των οδηγών. Το ερώτημα παραμένει: είναι πράγματι δίκαια τα ποσά και ο τρόπος υπολογισμού τους σήμερα;
Η πρώτη και ίσως πιο έντονη κριτική αφορά την τιμωρία της παλαιότητας και όχι της πραγματικής ρύπανσης. Το ισχύον σύστημα συνεχίζει να επιβαρύνει δυσανάλογα οχήματα 15, 20 ή και περισσότερων ετών, ανεξάρτητα από τη χρήση τους ή τα πραγματικά τους χιλιόμετρα. Έτσι, ένα μικρό αυτοκίνητο 20ετίας με χαμηλή ετήσια χρήση μπορεί να πληρώνει περισσότερα από ένα σύγχρονο SUV, απλώς και μόνο επειδή ταξινομήθηκε πριν από μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Για πολλούς οδηγούς, αυτό δεν αποτελεί περιβαλλοντικό κίνητρο αλλά μια καθαρή ποινή «φτώχειας», που πλήττει όσους δεν έχουν τη δυνατότητα αντικατάστασης του οχήματός τους.
Τα τέλη κυκλοφορίας αποτελούν κρατικό έσοδο, οι τρέχουσες τιμές αποθαρρύνουν την αγορά ρυπογόνων οχημάτων
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το επιχείρημα ότι τα τέλη κυκλοφορίας αποτελούν αναγκαίο κρατικό έσοδο και παράλληλα ένα εργαλείο για τον περιορισμό των ρυπογόνων επιλογών. Οι τρέχουσες κλίμακες, ειδικά για τα νεότερα οχήματα, ευνοούν τις χαμηλές εκπομπές CO₂ και επιβραβεύουν την τεχνολογική πρόοδο. Υπό αυτό το πρίσμα, το σύστημα λειτουργεί ως αντικίνητρο για την αγορά αυτοκινήτων με υψηλή κατανάλωση και εκπομπές, σπρώχνοντας την αγορά προς πιο «καθαρές» λύσεις. Για το κράτος, πρόκειται για μια ισορροπία ανάμεσα στην εισπραξιμότητα και την περιβαλλοντική στρατηγική, έστω κι αν αυτή δεν γίνεται πάντα αντιληπτή ως δίκαιη από τους πολίτες.
Οι οδηγοί πληρώνουν, αλλά φωνάζουν πως δεν βλέπουν τα λεφτά τους να επιστρέφουν σε καλύτερο οδικό δίκτυο
Εκεί όμως που η κοινωνική αποδοχή καταρρέει, είναι στο αίσθημα ότι οι οδηγοί πληρώνουν χωρίς ανταπόδοση. Η συχνή διαμαρτυρία πως τα τέλη κυκλοφορίας δεν επιστρέφουν σε καλύτερο οδικό δίκτυο, αυξημένη οδική ασφάλεια ή ουσιαστική συντήρηση των υποδομών, παραμένει διαχρονική. Όταν οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακκούβες, η σήμανση ανεπαρκής και τα έργα καθυστερούν, η φορολόγηση του αυτοκινήτου παύει να μοιάζει με κοινωνικό συμβόλαιο και μετατρέπεται σε απλή υποχρέωση χωρίς ορατό όφελος.
Η κατάργησή τους δεν είναι βιώσιμη, όμως σχεδόν όλοι ζητούν αναπροσαρμογές για πιο δίκαια ποσά και κλίμακες
Παρά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια, η κατάργηση των τελών κυκλοφορίας δεν θεωρείται ρεαλιστική ή βιώσιμη επιλογή. Τα δημόσια έσοδα που εξασφαλίζουν είναι σημαντικά και δύσκολα αναπληρώσιμα. Αυτό που φαίνεται να ζητά σχεδόν το σύνολο των οδηγών δεν είναι η εξαφάνισή τους, αλλά αναπροσαρμογές σε πιο δίκαια ποσά και κλίμακες. Ένα σύστημα που θα λαμβάνει υπόψη την πραγματική χρήση, τις σύγχρονες περιβαλλοντικές επιδόσεις και τις κοινωνικές αντοχές, ίσως καταφέρει να μετατρέψει τα τέλη κυκλοφορίας από μόνιμο αγκάθι σε ένα πιο αποδεκτό – αν όχι αγαπητό – μέτρο.
