Αστέρια «Michelin»: το μάρκετινγκ τέχνασμα των Γάλλων για να αυξήσουν πωλήσεις
Ο φημισμένος κατάλογος ξεκίνησε για την ανάδειξη εστιατορίων άξιων προς επίσκεψη.
Όμως ήταν κίνητρο για να «γράφουν» οι πελάτες χιλιόμετρα και να χρειάζονται… λάστιχα.
Λίγοι οι ιδιοκτήτες Ι.Χ. στην αυγή της Αυτοκίνησης, έψαχναν «εφαρμογές» της επένδυσής τους.
Αντίστοιχος ο σκοπός της φημισμένης ΕΛΠΑ «Ελληνικής Λέσχης Περιηγήσεων και Αυτοκινήτου».
autoagora Team
Ο φημισμένος κατάλογος ξεκίνησε για την ανάδειξη εστιατορίων άξιων προς επίσκεψη
Βρισκόμαστε στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η αυτοκίνηση έχει μόλις κάνει τα πρώτα της βήματα. Στη Γαλλία, μια από τις ισχυρές βιομηχανικά χώρες της εποχής, κυκλοφορούν ακόμη μόλις 3.000 αυτοκίνητα. Τα αδέλφια Αντρέ και Εντουάρ Μισελέν, ιδρυτές της εταιρείας ελαστικών Michelin, ψάχνουν τρόπους για να αυξήσουν τις πωλήσεις των προϊόντων τους.
Αυτό που αποφάσισαν να κάνουν τελικά για να αυξήσουν τον τζίρο του εργοστασίου τους ήταν απόλυτα ευφυές και νεωτεριστικό: αντί για μια ακόμη συμβατική διαφημιστική καμπάνια, σκέφτηκαν να βρουν τρόπους για να μεταδώσουν στους πελάτες τους —αλλά και σε όσους δεν είχαν ακόμη την τύχη να κατέχουν Ι.Χ.— τις χαρές και την αξία της περιήγησης με το αυτοκίνητο. Έτσι, τύπωσαν έναν μικρό κόκκινο ταξιδιωτικό οδηγό, ο οποίος θα γινόταν με τον καιρό ο φημισμένος πλέον «οδηγός Michelin» (Michelin Guide), προσφέροντας κριτικές για τα κορυφαία εστιατόρια που αξίζει κανείς να επισκεφτεί… με το αυτοκίνητό του.
Όμως ήταν κίνητρο για να «γράφουν» οι πελάτες χιλιόμετρα και να χρειάζονται… λάστιχα
Τον πρώτο καιρό, και πριν ο οδηγός μετατραπεί στον απόλυτο οδηγό κριτικής υψηλής γαστρονομίας που είναι σήμερα, η έντυπη έκδοση περιείχε χρήσιμους χάρτες, οδηγίες για την αλλαγή ελαστικών, λίστες με μηχανικούς και βενζινάδικα, καθώς και προτάσεις για ξενοδοχεία και πανδοχεία για φαγητό ή διανυκτέρευση στο ταξίδι ανά τη γαλλική ύπαιθρο. Η ιδέα των αδελφών Μισελέν πίσω από αυτό ήταν ότι θα προέτρεπαν όσους είχαν ήδη τη δυνατότητα να ταξιδεύουν ιδιωτικά να το κάνουν περισσότερο και πιο οργανωμένα. Παράλληλα, θα «ξεσηκώνονταν» και άλλοι προκειμένου να αγοράσουν αυτοκίνητο, γινόμενοι με τη σειρά τους πελάτες αναλωσίμων ελαστικών για τα οχήματά τους.
Λίγοι οι ιδιοκτήτες Ι.Χ. στην αυγή της Αυτοκίνησης, έψαχναν «εφαρμογές» της επένδυσής τους
Ας μην ξεχνάμε ότι στην αυγή της αυτοκίνησης, αυτοί που είχαν στην κατοχή τους ένα όχημα ήταν ελάχιστοι. Το αγοραστικό κοινό των αυτοκινητοβιομηχανιών αποτελούνταν από εύπορους πελάτες που είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν αυτό το εξαιρετικά πρωτοποριακό μέσο. Έτσι, αποκτούσαν αφενός κύρος και αφετέρου τις απίστευτες για την εποχή δυνατότητες αυτονομίας που τους προσέφερε η έννοια της μετακίνησης.
Δεν είναι δύσκολο, λοιπόν, να αντιληφθούμε ότι στα πρώιμα αυτά χρόνια της ιστορίας του αυτοκινήτου, οι λίγοι αυτοί αγοραστές έψαχναν «εφαρμογές» για την επένδυσή τους. Αγοράζοντας ένα νέο, απαστράπτον μοντέλο, έμπαιναν αυτομάτως σε ένα κλειστό «κλαμπ» ανθρώπων, και ο συγκεκριμένος οδηγός τους υποδείκνυε πώς να χρησιμοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο τις καινούργιες δυνατότητες που απέκτησαν μέσω της περιήγησης.
Αντίστοιχος ο σκοπός της φημισμένης ΕΛΠΑ «Ελληνικής Λέσχης Περιηγήσεων και Αυτοκινήτου»
Είναι γενικά αποδεκτό ότι η αυτοκίνηση άλλαξε τον κόσμο και την κοινωνία για πάντα, και στις απαρχές της είχε ήδη γίνει αντιληπτό πως οι νέοι ορίζοντες που ανοίγονταν ήταν εξαιρετικά σημαντικοί. Ένα ανάλογο «κλαμπ» για ανθρώπους που αγαπούσαν τα αυτοκίνητα και την περιπέτεια ήταν και αυτό που δημιούργησε στην Ελλάδα η φημισμένη «Ελληνική Λέσχη Περιηγήσεων και Αυτοκινήτου».
Η ΕΛΠΑ ωστόσο δεν είχε εμπορικούς σκοπούς, ούτε εξυπηρετούσε τεχνάσματα marketing όπως η ιδέα των Γάλλων. Απευθυνόταν στο ευρύ κοινό και λειτουργούσε ως λέσχη αυτοκινήτου κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ήταν μη κερδοσκοπική και συχνά αποτελούσε αρωγό του Κράτους σε θέματα αυτοκίνησης. Ενδεικτικά, μέχρι και το 1957 ήταν υπεύθυνη για τη σήμανση του οδικού δικτύου της χώρας, βοηθούσε στη διάδοση της χρήσης των ζωνών ασφαλείας, ενώ στην πορεία προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες οδικής βοήθειας.