Ραντάρ μέσα σε συμβατικά αυτοκίνητα: Τελειώνει η εποχή που ξέραμε;

Συμβατικά αυτοκίνητα της Τροχαίας μπορούν να πραγματοποιούν ελέγχους ταχύτητας ακόμη και εν κινήσει.
Ο έλεγχος δεν περιορίζεται πλέον στα γνωστά σημεία με σταθερές κάμερες.
Το ζητούμενο είναι να περιοριστεί η υπερβολική ταχύτητα, όχι να γεμίσουν οι δρόμοι με πρόστιμα.
Πώς διασφαλίζεται ότι οι έλεγχοι γίνονται με διαφάνεια και στα σωστά σημεία;

autoagora Team

Συμβατικά αυτοκίνητα της Τροχαίας μπορούν να πραγματοποιούν ελέγχους ταχύτητας ακόμη και εν κινήσει.

Μέχρι σήμερα, πολλοί οδηγοί έχουν συνηθίσει να γνωρίζουν πού βρίσκονται τα σταθερά ραντάρ. Πλησιάζουν στο συγκεκριμένο σημείο, μειώνουν ταχύτητα και, μόλις το περάσουν, αρκετοί επιταχύνουν ξανά. Αυτή η λογική αρχίζει να αλλάζει.

Η Τροχαία ενισχύει τους ελέγχους της με συμβατικά αυτοκίνητα που διαθέτουν κάμερες και συστήματα μέτρησης ταχύτητας. Πρόκειται για οχήματα χωρίς τα εμφανή χαρακτηριστικά ενός περιπολικού, τα οποία μπορούν να πραγματοποιούν ελέγχους ακόμη και όταν κινούνται μέσα στην κυκλοφορία. Αυτό σημαίνει ότι ο οδηγός δεν μπορεί πλέον να θεωρεί πως γνωρίζει όλα τα σημεία στα οποία ελέγχεται.

Και εδώ προκύπτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα: Θα μας κάνει αυτή η αλλαγή να οδηγούμε πιο σωστά ή απλώς θα αυξήσει τα πρόστιμα; 

 

Ο έλεγχος δεν περιορίζεται πλέον στα γνωστά σημεία με σταθερές κάμερες

Το πρόβλημα δεν είναι τα ραντάρ, αλλά πώς χρησιμοποιούνται. Η υπερβολική ταχύτητα αποτελεί πραγματικό πρόβλημα στους ελληνικούς δρόμους. Και προφανώς κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι σωστό να τηρούμε τα όρια μόνο όταν βλέπουμε περιπολικό. Από αυτή την άποψη, η δυνατότητα ελέγχου σε περισσότερα σημεία μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Όμως η αποτελεσματικότητα ενός συστήματος αστυνόμευσης δεν πρέπει να αξιολογείται αποκλειστικά από τον αριθμό των παραβάσεων που βεβαιώνει. Επιτυχία δεν είναι να κόβονται περισσότερες κλήσεις. Επιτυχία είναι να χρειάζεται να κόβονται λιγότερες, επειδή οι οδηγοί συμμορφώνονται.

Αν τα νέα συστήματα χρησιμοποιούνται σε σημεία όπου πράγματι παρατηρούνται επικίνδυνες συμπεριφορές, τότε μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικό όφελος. Αν, αντίθετα, το μοναδικό αποτέλεσμα είναι περισσότερα πρόστιμα χωρίς μετρήσιμη βελτίωση στην οδηγική συμπεριφορά, τότε δικαιολογημένα θα δημιουργούνται ερωτήματα για την αποτελεσματικότητά τους.
 

Το ζητούμενο είναι να περιοριστεί η υπερβολική ταχύτητα, όχι να γεμίσουν οι δρόμοι με πρόστιμα

Πρέπει όμως να είναι σωστά και τα όρια ταχύτητας. Υπάρχει και μια δεύτερη πλευρά που συχνά παραβλέπουμε. Για να απαιτούμε από τους οδηγούς να σέβονται τα όρια ταχύτητας, πρέπει και τα ίδια τα όρια να είναι σωστά καθορισμένα, κατανοητά και ξεκάθαρα σηματοδοτημένα. Στην Ελλάδα υπάρχουν δρόμοι όπου το όριο αλλάζει σε μικρή απόσταση, πινακίδες που δεν είναι εύκολα ορατές και σημεία όπου οι οδηγοί δυσκολεύονται να αντιληφθούν τον λόγο ενός ιδιαίτερα χαμηλού ορίου.

Αυτό δεν δικαιολογεί την παραβίασή του. Δείχνει όμως ότι η οδική ασφάλεια δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στην επιβολή προστίμων. Χρειάζονται σωστή σήμανση, συντήρηση των δρόμων, κατάλληλα όρια και συνεπής αστυνόμευση. Ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται κινητά συστήματα μέτρησης, είναι σημαντικό να υπάρχουν σαφείς διαδικασίες πιστοποίησης, ελέγχου της ακρίβειας και δυνατότητας αμφισβήτησης μιας λανθασμένης καταγραφής.
 

Πώς διασφαλίζεται ότι οι έλεγχοι γίνονται με διαφάνεια και στα σωστά σημεία;

Η τεχνολογία δίνει πλέον στην Τροχαία περισσότερες δυνατότητες από ποτέ. Σταθερές κάμερες, φορητά ραντάρ, συμβατικά αυτοκίνητα και ψηφιακή καταγραφή μπορούν να δημιουργήσουν ένα πολύ πιο ολοκληρωμένο σύστημα ελέγχου. Το ερώτημα, όμως, είναι πώς θα αξιοποιηθούν.

Θα θέλαμε να βλέπουμε δημοσιευμένα στοιχεία που να δείχνουν όχι μόνο πόσες παραβάσεις καταγράφηκαν, αλλά και αν μειώθηκαν οι υπερβάσεις ταχύτητας στα σημεία όπου ενισχύθηκε η αστυνόμευση. Θα θέλαμε επίσης οι οδηγοί να γνωρίζουν ότι τα όρια και οι έλεγχοι υπηρετούν συγκεκριμένους στόχους οδικής ασφάλειας.

Γιατί η πραγματική επιτυχία δεν είναι να φοβάται ο οδηγός ότι το επόμενο αυτοκίνητο μπορεί να έχει ραντάρ. Είναι να μην αισθάνεται την ανάγκη να ελέγχει πού βρίσκεται το ραντάρ, επειδή έχει μάθει να τηρεί τα όρια σε ολόκληρη τη διαδρομή. Και αυτή είναι μια αλλαγή που αξίζει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε νέα τεχνολογία ελέγχου.